22 mei 2013 Thijsen, geen onbekende naam voor Staatsbosbeheer... Sylvo Thijsen (1959) is sinds 1 mei directeur van Staatsbosbeheer. De topman van ingenieursbureau Grontmij volgt Chris Kalden op, die met pensioen gaat. De naam Thijsen is in de Biesbosch trouwens niet onbekend.
Natuurbeschermingsconsulent
Om kennis te maken met de nieuwe directeur kwamen er vandaag honderden personeelsleden van Staatsbosbeheer naar Theater De Flint in Amersfoort. Altijd een leuke happening, want je loopt er veel collega's tegen het lijf die actief zijn in andere regio's. Zoiets biedt een mooie gelegenheid om eens behoorlijk bij te praten. Als je lang bij zo'n dienst werkt dan heb je menige directeur zien komen en gaan. Zo schieten de namen van vroegere directeuren zoals Van Beusekom, Prillevitz, Lammerts van Buren, Van der Lely, Verkoren, Van Asperen en Brabers mij te binnen. Thans staat Sylvo Thijsen dus aan het roer van Staatsbosbeheer. Hij studeerde Landschapsarchitectuur in Wageningen en in 1984 trad hij in dienst van Grontmij. Vanaf 2003 tot het najaar van 2011 gaf hij als bestuursvoorzitter leiding aan Grontmij. De naam Thijsen is in de Biesbosch niet onbekend. Wil Thijsen, de vader van Sylvo, was in de jaren zestig van de vorige eeuw namelijk natuurbeschermingsconsulent bij Staatsbosbeheer en zwaaide destijds onder meer de scepter in de Biesbosch.
De Dood
Al tientallen jaren voordat de term natuurontwikkeling in zwang raakte, voerde Staatsbosbeheer in de Biesbosch projecten uit die we nu onder dat begrip zouden rangschikken. Het ging toen, we praten over de jaren zestig, om een passieve vorm, namelijk het niet herstellen van doorgebroken dijken. Zo'n proces voltrok zich ook bij Polder De Dood in de Brabantse Biesbosch. Staatsbosbeheer kocht deze polder in 1962. Een paar maanden later sloeg een decemberstorm een dertig meter groot gat in de noordwestelijke polderkade. De krachten van eb en vloed, het water ging toen zo'n twee meter 'op en neer', schuurden het slotenstelsel verder uit. Herstel van de kade, bleef op aandringen van Wil Thijsen achterwege. Het teruggeven van De Dood aan het getij, was in die dagen een revolutionaire daad. Een daad, waarvoor Wil Thijsen als verantwoordelijke ambtenaar van Staatsbosbeheer, zich diende te verantwoorden. Op 22 maart 1963 schreef Wil Thijsen een brief aan de toenmalige directeur waarin hij stelde dat ´het juist is dat de kade van de polder niet hersteld wordt en dat er niets gezaaid wordt, ook geen gras´. Voor Wil Thijsen was de zaak niet afgedaan, hij werd voor zijn ´nalatigheid´ ambtelijk berispt. Maar nu wordt hij in kringen van natuurliefhebbers geprezen om zijn vooruitziende blik.
19 mei 2013 Boswachter in Dordrechts Museum Na een ingrijpende restauratie is het plafondstuk van Abraham Busschop in de vaste opstelling van het Dordrechts Museum te zien. Boswachter Theo Muusse van Staatsbosbeheer gaf tijdens een speciale rondleiding uitleg over de afgebeelde vogels.
Plafondstuk Busschop
Gewoonlijk werkt Muusse als boswachter Inventarisatie en Monitoring in de Biesbosch. Dit keer loopt hij echter niet door het riet of een weelderig wilgenbos, maar door stemmig ingerichte zalen in het Dordrechts Museum. Bij diverse doeken geeft hij uitleg over de afgebeelde vogels. Een groep van twintig mensen loopt met hem mee. 'Sinds mijn elfde kijk ik al naar vogels. In de schoolbanken zat ik bij wijze van spreken al met mijn laarzen aan, om na de les zo snel mogelijk buiten erop uit te trekken. Boswachter was voor mij destijds een droombaan' houdt hij zijn gehoor voor. Bij het plafondstuk van Busschop (1670-1729) stellen de mensen zich in een kring op en Muusse informeert of zij bepaalde vogels herkennen. 'Hierbij is het uiteraard niet de bedoeling om de uitleg aan de muur met de afgebeelde vogels op te lepelen' vertelt hij gniffelend. 'Als we naar dit doek kijken, dan staan er uiteenlopende soorten op, zoals de kroonkraanvogel, de kemphaan, de bosuil, de rode ara, de blauwe reiger en de gaai. Verder een pauw, een kalkoen en diverse soorten paradijsvogels'. Om zijn betoog te onderstrepen imiteert Muusse en passant het geluid van een kalkoen. Diverse omstanders schieten in de lach. Muusse onderstreept hierbij het feit dat tekenaars in die dagen niet beschikten over moderne hulptechnieken zoals digitale camera's en computers. 'Het schieten van vogels was in die dagen niet ongewoon. Vogels op een natuurlijke wijze schilderen was dan ook een moeilijke zaak. Meestal staan zij dan ook afgebeeld met een rare knik in de nek'.
Doorkijkje
Het kunstwerk van Abraham Busschop laat op illusionistische wijze een opening naar een wolkenlucht zien. Daar wekte het de indruk van een doorkijkje naar de hemel. Langs een stenen balustrade zijn tal van inheemse en exotische vogels weergegeven. Samen beelden zij het verhaal uit van de raaf die zich getooid had met de veren van andere vogels, ontleend aan de fabels van Aesopus. De fabel is slechts weinig uitgebeeld in de schilderkunst en zelden op een plafondstuk. De raaf wil zich mooier voordoen dan hij is en verzamelt in het geniep de veren van andere vogels. Als de valse kleurenpracht wordt ontdekt, komen de vogels boos hun veren terughalen. Hoogmoed komt voor de val, als je pronkt met andermans veren. Het plafondstuk was als decoratie doorgaans een vast onderdeel van een interieur. Daardoor zijn decoratieve plafondstukken vrij zeldzaam. Ze bleven lange tijd verscholen in woonhuizen en zaten ‘nagelvast’ ingebouwd. Ook zijn veel stukken in het verleden versneden en naar Engeland en Amerika verkocht. 'Het Dordrechts Museum is daarom erg blij dat het dit decoratieve stuk heeft kunnen verwerven' zegt Caris Bakker, educatief medewerker bij het Dordrechts Museum. 'Zo'n plafondstuk ontbrak immers nog in onze collectie. Bij Kunstuur is het van belang hoe het stuk wordt gepresenteerd. Wel, bij dit stuk kan dat eigenlijk maar op een manier; aan het plafond!'
Avro Kunstuur
Het vogelstuk is tevens onderdeel van de elfdelige serie Hollandse Nieuwe van AVRO Kunstuur. Hierin wordt aandacht besteed aan nieuwe aanwinsten van Nederlandse musea. Wat vinden museumbezoekers van de nieuwe aanwinst en waarom past deze aankoop in de collectie van het museum? Tijdens de uitzendingen kunnen kijkers (en museumbezoekers) online stemmen in welke presentatie het beste zichtbaar wordt dat de aankoop past in de collectie van het museum. Stemmen kan t/m 25 mei via de website van de AVRO (www.avro.nl/kunstuur/hollandsenieuwe)en het Dordrechts Museum (www.dordrechtsmuseum.nl).
12 mei 2013 De spindotters bloeien! Dotters horen bij het Hollandse polderlandschap. Op plaatsen waar deze plant talrijk voorkomt, wordt het beeld vanaf half april tot half mei bepaald door een gele waas. Door het koude voorjaar kwam de bloei dit jaar wat later op gang.
Geel gewaad
Dotterbloemen behoren tot de Ranonkelfamilie. Het aantal soorten van deze familie is aanzienlijk; ongeveer drie- tot vierduizend. De niervormige dotterbladeren zijn donkergroen en de randen ondiep gezaagd soms gekarteld. Dotters zijn altijd in de buurt van het water te vinden. De Biesbosch was voor de afsluiting van het Haringvliet een dottergebied bij uitstek. In die glorietijd hulden velden dotterbloemen de Biesbosch in een geel gewaad. Bij opkomend water werden tienduizenden dotterpollen ondergedompeld. De omgeving van de Boerenplaat (bij de Jacomien en de Deeneplaat) leek toen op een immens openluchtaquarium. Door de ingebruikname van de Haringvlietsluizen, in het kader van de Deltawerken, veranderde het karakter van de eens zo ongerepte Biesbosch ingrijpend.
Hartslag
In november 1970 verstomde de hartslag van de Biesbosch. Door het grotendeels verdwijnen van de getijdenwerking verminderde het bontgele dotterfestijn in de Biesbosch. De dotters zijn natuurlijk niet uit de Biesbosch verdwenen. Integendeel. In watervoerende greppels in wilgenbossen en op plaatsen waar nog riet wordt gesneden (zoals kreekoevers) groeien jaarlijks nog steeds dotters. Tegenwoordig is er van commerciële rietoogst echter nauwelijks sprake. Het buitendijkse rietgors bij de Ottersluis wordt nog wel jaarlijks gesneden en ieder voorjaar kleuren de dotters daar botergeel. Bij hoge rivierafvoeren staat dit stukje blank en wordt er slib afgezet. Op hoge, opgeslibde plekken zal er op den duur weer grasgroei gaan optreden. Zoals bekend, heeft de Biesbosch op dottergebied een primeur; vanwege de wisselende waterstanden groeit er namelijk een aparte vorm, de zogenaamde spindotter. Langs de Oude Maas en in delen van de (zoete) Westerschelde komen deze planten ook nog voor. In oude, opengewaaide wilgenbossen ontstaan weer nieuwe groeiplekken. Dergelijke locaties liggen voornamelijk op de oostpunt van het Eiland van Dordrecht, waar immers nog sprake is van een behoorlijke getijdenslag. Ieder etmaal gaat het water er zo'n 70 tot 80 centimeter 'op en neer'. Zoetwatergetijdengebieden zijn op wereldschaal zeer zeldzaam. Er zijn dus niet zo gek veel gebieden waar we spindotters kunnen tegenkomen.
21 april 2013 Twee jonge zeearenden! Vogelaars hebben in het nest van de zeearend in de Biesbosch twee witte donsjongen ontdekt. Theo Oudshoorn fotografeerde de twee jonge 'vliegende deuren' van grote afstand. 'Fotografisch stelt het allemaal niet zo veel voor, maar het ging mij om het bewijs' aldus de fotograaf.
Bijna een maand eerder
Staatsbosbeheer beschouwt de vestiging van deze roofvogel als de kroon op de tot dusver uitgevoerde natuurontwikkelingsprojecten in de Biesbosch. 'Dat is het zeker' beaamt Thomas van der Es, boswachter bij Staatsbosbeheer in de Biesbosch. 'Wij wisten trouwens al dat er sprake was van een jonge vogel. Vorige week zagen wij het kenmerkende, voerende gedrag van het wijfje toen we naar het nest tuurden door een telescoop. Het wijfje boog toen diep voorover met hele kleine stukjes vlees in de enorme snavel. De twee jongen waren toen niet te zien, maar de foto's vormen een mooie aanvulling. Leuk dat we weer goed nieuws over de zeearend naar buiten kunnen brengen.' In 2012 werd de aanwezigheid van een jong pas in half mei bevestigd. Dit jaar is het stel dus bijna een maand eerder. Het wijfje zat in februari al te broeden. Zij trotseerde wind, sneeuw en een venijnige oostenwind. 'Zo rond 12 april jongstleden zagen we een verandering in het gedrag van het wijfje' voegt Van der Es eraan toe. Gisteren werd er door vogelaars een jonge tweedejaars zeearend gemeld boven de Hardenhoek. 'Misschien was dat wel 'ons' jong van vorig jaar en bedenk wel dat er op dat moment dus vijf zeearenden in het Nationaal Park De Biesbosch verbleven.'
Nestboom
Vorige week keken Van der Es en ik een paar uur door een telescoop naar het nest, met de kop van het wijfje duidelijk in beeld. De snavel zakte open en het wijfje gaapte enorm. Het waaide keihard en de nestboom zwiepte heen en weer. Het wijfje bleef gedurende onze waarnemingen diep in de nestkom, alleen toen het mannetje voorbij vloog kwam zij duidelijk overeind. De twee jongen zullen nog ongeveer een week of vijf, zes op het nest verblijven voordat zij uitvliegen.
20 april 2013 Een macabere dood... Dit jaar zwemmen en kruipen de bevers 25 jaar in de Biesbosch. De forse knaagdieren zijn inmiddels helemaal ingeburgerd en hebben zich ontpopt tot vertrouwde Biesboschbewoners. Natuurlijk vinden we af en toe ook dode bevers. Van de week kreeg ik een tip van muskusrattenvanger Kees van Es over een kadaver met een macabere doodsoorzaak...
Moerdijkbruggen
Over de Nieuwe Merwede vaar ik stroomafwaarts naar de Dordtse Biesbosch. In de verte doemen de contouren van de Moerdijkbruggen op. In het Zuid Maartensgat drijven de bakken van de aannemer, die nog in de weer is met de sanering van de onderwaterbodem. Kort daarop meer ik mijn boot af en struin door het rietgors naar de resten van de eendenkooi op de Benedenste Beversluisplaat. Overal zie ik kiemplantjes van de reuzenbalsemien. Over een paar weken is er geen doorkomen meer aan, maar nu is het nog goed te doen. Sinds het vertrek van de kooikersfamilie Van der Stelt is de eendenkooi geleidelijk verwilderd. Een onomkeerbaar proces. Toen Van der Stelt hier nog actief was, werd de griend periodiek gehakt, de paden werden gemaaid en de vele rietschermen werden onderhouden. Bepaalde locaties zijn in het veld nog goed te herkennen. In 1987 viel het doek voor deze kooi, want Van der Stelt vertrok toen met heel zijn hebben en houden naar de vaste wal in Werkendam. Op de beschreven plek vind ik de dode bever. Aanvankelijk dreef het kadaver in het water, maar is door Van Es op de kant getrokken. Rondom het dode beest hangt een indringende geur. Toen er nog volop op deze kooi werd gewerkt, waren de vangpijpen overkapt met wilgentenen waarover netten waren gespannen. Deze onfortuinlijke bever is met een achterpoot in de resten van een onderwater drijvend stuk net blijven haken. Het beest kon geen kant meer op en stierf een macabere dood...
19 april 2013 Volgdebever.nl druk bezocht De webcams in de beverburcht zijn ingeschakeld. Volgens AD/De Dordtenaar, een regionaal dagblad, bezochten op de eerste dag ruim 18.000 mensen de website.
In hetzelfde artikel stelt Joke Bijl van Staatsbosbeheer dat de bevers nog maar even in beeld zijn geweest. Een schril contrast met de website van de vos. Op de dag dat er jonge vosjes werden geboren, werden er maar liefst meer dan 200.000 bezoekers uit binnen- en buitenland geregistreerd. Wat dat betreft zit er dus nog wel wat rek in die bezoekersaantallen. Niet vreemd trouwens, dat grote verschil met die webcams bij de vos. Een bever is net als een vos weliswaar een zoogdier, maar heeft een totaal ander dag- en nachtritme. Bevers zijn immers vooral in de schemering en de nacht actief. Dat geeft qua beeld een beperking. Luc Enting plaatste de webcams en geeft als advies dan ook om vooral in de avonduren de website te bekijken. Verder onderstreept Enting dat het bij de bever gaat om een experiment. 'Bevers zijn andere beesten dan vossen, omdat je niet weet in welke kamer van de burcht ze zullen bevallen. We hopen natuurlijk in de kamer waar de webcam hangt, maar ik denk zelf dat het een voorraadkamer is. We kunnen helaas niet in alle kamers van de burcht camera's hangen.'
9 april 2013 Binnenkort life naar bevers kijken Een kijkje nemen in het leven van een stel bevers? Vanaf vandaag kan dat. Staatsbosbeheer heeft een beverburcht in de Biesbosch voorzien van webcams. Op de website www.volgdebever.nl zijn live-beelden van een beverburcht te zien.
Jubileum
Aanleiding voor de beverwebcam is het vijfentwintigjarige jubileum van deze aansprekende soort in Nederland. Een kwart eeuw geleden werden de eerste bevers in de Biesbosch uitgezet, nadat het forse knaagdier door bejaging was verdwenen uit ons land. Met de webcams wil Staatsbosbeheer bezoekers laten meekijken hoe bevers in de natuur leven en hoe fascinerend het dier is. Uit recente inventarisaties blijkt dat er momenteel meer dan 100 burchten in de Biesbosch liggen. Sommige bouwsels, zoals die in de Sterlinggriend aan het Wantij, bereiken met een lengte van vijf, zes meter en een hoogte van bijna 2,5 meter behoorlijke afmetingen. Onderaan dit blog is die burcht te zien en voor de verhoudingen heb ik mijn collega Cors Aantjes er naast gefotografeerd. Webcams zijn populair en natuurbeelden staan onderhand garant voor hoge kijkcijfers. De indrukwekkende documentaires Africa, Blue Planet en Frozen Planet van de BBC zijn op dit gebied bepalend. 'Dat zijn zij zeker, maar er wordt een hoop materiaal geschoten waaruit zij vervolgens mooi beeld selecteren en dat tot een paar afleveringen terugbrengen' stelt Luc Enting, van Enting Films. 'Beeld van een webcam is life, je kunt direct meekijken, er is spanning.' Enting is meerdere malen de gast van Matthijs van Nieuwkerk, waarbij hij in het populaire programma De Wereld Draait Door, het nodige over de werking van webcams vertelt. Het plaatsen van een webcam bij een broedend stel zeearenden in de Ooostvaardersplassen (OVP) was zijn eerste project. Daarna volgden er meer. De webcam bij een vossenhol in de OVP was ongekend populair. Toen het wijfje op het punt stond jongen te werpen, steeg het aantal bezoeken tot maar liefst 170.000, verdeeld over zeventien landen! De webcams bij de bevers zullen zeer waarschijnlijk net zo populair worden als die bij de vos. De bever is en blijft tenslotte een bijzonder aansprekend beest.
Stroompunt
Bij de techniek voor webcams komt in de praktijk heel wat kijken. 'Dat kun je wel stellen, het plaatsen ervan vergt een gedegen voorbereiding' benadrukt Enting. Zo is volgens hem een goede en constante internetverbinding een absolute voorwaarde. Er moet bovendien ook vrij zicht zijn, grassprieten en rietstengels die voortdurend voor de lens heen en weer bewegen, vervormen het beeld. Op de lens van een webcam kan bijvoorbeeld slib of modder komen, of een spin bouwt doodleuk voor de lens een web. Het is duidelijk dat in beide gevallen de kwaliteit van de beelden afneemt. In negen van de tien gevallen werkt hij op locaties waar in de wijde omtrek geen stroompunt te vinden is. Bij het plaatsen van de webcams in de Biesbosch speelde dat element uiteraard ook een rol. 'In dit waterrijke natuurgebied zitten nu eenmaal niet overal stopcontacten' besluit hij glimlachend.
25 maart 2013 Een venijnige oostenwind Door de aanhoudende oostenwind wordt bijna al het water uit de Noordwaard geblazen. Op droogvallende zandplaten hechten zich grote brokken ijs waar de grutto's tussen foerageren. Maart roert zijn staart.
Vriespunt
Iedereen is het erover eens. We hebben een koude maand maart. Volgens de Volkskrant is afgelopen weekeinde bijna een kouderecord gebroken. De temperatuur zakte zaterdag en zondag diep, maar net niet ver genoeg. In De Bilt tikte de thermometer zondagmiddag heel even de 3 graden boven 0 aan. Als het kwik onder de 2,9 graden was gebleven, zou het de koudste 24 maart zijn die ooit is gemeten. Zaterdag was het 2,3 graden, ongeveer 1 graad warmer dan het record uit 1916. De temperatuur lag rond het vriespunt, maar door de harde wind uit het oosten voelde het aan als strenge vorst. Het komt maar een paar keer per jaar voor dat het zo koud aanvoelt. Dat dit eind maart gebeurt is helemaal bijzonder, aldus het KNMI. De laatste keer dat het zo koud was aan het einde van maart was in 1952.
Ooyevaar
Het is en blijft inderdaad vreemd. De helft van de Noordwaard kleurt wit door het ijs. Het is zo'n windje waarbij ieder bot in je lijf van plek verandert. Gelukkig staan er aan het eind van de Ooyevaar, een voormalige doorgaande weg in de Noordwaard, een paar bomen en struiken, waar je achter kunt schuilen. Veel zandplaten liggen droog. In ondiep water staan bergeenden, wintertalingen, grutto's en tureluurs. Voor de grutto's moet dit een enorme overgang zijn. De vogels zijn nog niet eens drie weken terug uit hun overwinteringsgebieden in Senegal en Mauretanië. De grutto's belanden plotseling in omstandigheden die veel meer lijken op de Noordpool, dan op hun broedgebieden.
20 maart 2013 Bevergeil in vanille-ijs? Bevers hebben een klier tussen de anus en geslachtsorganen waarin castoreum of bevergeil wordt gevormd. Bevers gebruiken dit goedje voor het invetten van de vacht. Bevergeil wordt echter ook als smaakstof verwerkt in...vanille-ijs!
Jamie Oliver
Castoreum is een donkerbruine harsachtige substantie met een kenmerkende, dierlijke zoete geur en een bittere sterke smaak, die kan worden vergeleken met die van muskus. Castoreum wordt veel gebruikt in parfum en als smaakstof in ijs. Ik moet bekennen dat ik dit niet wist. Een item in het televisieprogamma de Keuringsdienst van Waarde behandelde onlangs dit onderwerp. De redactie van het programma zond een interview uit met topkok Jamie Oliver, die dit wereldkundig maakte, tijdens een optreden in de talkshow van David Letterman. De Keuringsdienst van Waarde ging dit na en belandde daarbij in Canada, waar zij de jacht op bevers in beeld brachten. Om daar nu helemaal voor naar Canada te gaan is echter flauwekul. Ook in Europa (o.a. Noorwegen en Zweden) wordt op bevers gejaagd. Op Youtube staan diverse promotiefilmpjes over de jacht op bevers.
Handelaren
Het verhaal over het bevergeil krijgt bij de Keuringsdienst van Waarde een vervolg. Morgenavond komen de handelaren in beverklieren in beeld. In deel I was te zien hoe een handelaar het verhaal van Jamie Oliver bevestigde. Hij stond in een schuur die vol hing met beverklieren. Uit de beelden blijkt dat de jacht op bevers in Canada bepaald niet op kleine schaal wordt uitgevoerd. Kijk voor het vervolg over de verwerking van bevergeil in vanille-ijs morgenavond naar de Keuringsdienst van Waarde, Nederland 3, 20.30u.
17 maart 2013 Turen naar 'vliegende deuren...' Vandaag een geslaagde vaarexcursie gemaakt, waarbij speciaal gelet werd op zeearenden. Vanwege de enorme spanwijdte noemen vogelaars ze vliegende deuren.
Door een telescoop heeft iedereen de vogels fraai kunnen bewonderen.
Koude voorjaar
Om 08.00u gingen in Drimmelen de trossen los. Al vrij snel wordt er een rode wouw gezien, een slanke roofvogel met een opvallende wig in de staart. Gedurende de tocht neemt het aantal soorten roofvogels toe: blauwe kiekendief, bruine kiekendief, slechtvalk, torenvalk, havik en zeearend. Tijdens de vaartocht door het Buitenkooigat en een korte wandeling over de Lange Plaat is de invloed van het koude voorjaar goed merkbaar. Er zingen nauwelijks vogels, regelmatig klinkt er wel de schallende roep van een groene specht. In de weelderige begroeiing op de oever scharrelt een groep staartmezen. Op de oever ook talloze resten van bevervraat. Meerdere keren komen we glijbanen van bevers voorbij. Op de wal ligt dan een aantal wilgentakken, waarvan de bast is afgevreten. Kort daarop tuurt de groep, op een veilige afstand, door de opgestelde telescoop naar de zeearenden. Boswachter Thomas van der Es tilt een jochie op om hem door de kijker te kunnen laten kijken. Andere jongens leggen hun mobiele telefoons op het oculair van de scoop en proberen zo de vogels te fotograferen. Het mannetje zit bovenin de populier en het wijfje op het gigantische nest. Zij is amper zichtbaar want zij zit diep in de nestkom, op een of meerdere eieren. De kreken in de omgeving van het nest zijn gebarricadeerd met drijvende buizen en dragen bij aan de rust in deze kritieke periode voor dit koppel zeearenden.
Sylvo Thijsen (1959) is sinds 1 mei directeur van Staatsbosbeheer. De topman van ingenieursbureau Grontmij volgt Chris Kalden op, die met pensioen gaat. De naam Thijsen is in de Biesbosch trouwens niet onbekend. 
Na een ingrijpende restauratie is het plafondstuk van Abraham Busschop in de vaste opstelling van het Dordrechts Museum te zien. Boswachter Theo Muusse van Staatsbosbeheer gaf tijdens een speciale rondleiding uitleg over de afgebeelde vogels. 
Dotters horen bij het Hollandse polderlandschap. Op plaatsen waar deze plant talrijk voorkomt, wordt het beeld vanaf half april tot half mei bepaald door een gele waas. Door het koude voorjaar kwam de bloei dit jaar wat later op gang. 
Vogelaars hebben in het nest van de zeearend in de Biesbosch twee witte donsjongen ontdekt. Theo Oudshoorn fotografeerde de twee jonge 'vliegende deuren' van grote afstand. 'Fotografisch stelt het allemaal niet zo veel voor, maar het ging mij om het bewijs' aldus de fotograaf. 
Dit jaar zwemmen en kruipen de bevers 25 jaar in de Biesbosch. De forse knaagdieren zijn inmiddels helemaal ingeburgerd en hebben zich ontpopt tot vertrouwde Biesboschbewoners. Natuurlijk vinden we af en toe ook dode bevers. Van de week kreeg ik een tip van muskusrattenvanger Kees van Es over een kadaver met een macabere doodsoorzaak...
De webcams in de beverburcht zijn ingeschakeld. Volgens AD/De Dordtenaar, een regionaal dagblad, bezochten op de eerste dag ruim 18.000 mensen de website. 
Een kijkje nemen in het leven van een stel bevers? Vanaf vandaag kan dat. Staatsbosbeheer heeft een beverburcht in de Biesbosch voorzien van webcams. Op de website www.volgdebever.nl zijn live-beelden van een beverburcht te zien.
Door de aanhoudende oostenwind wordt bijna al het water uit de Noordwaard geblazen. Op droogvallende zandplaten hechten zich grote brokken ijs waar de grutto's tussen foerageren. Maart roert zijn staart. 
Bevers hebben een klier tussen de anus en geslachtsorganen waarin castoreum of bevergeil wordt gevormd. Bevers gebruiken dit goedje voor het invetten van de vacht. Bevergeil wordt echter ook als smaakstof verwerkt in...vanille-ijs! 
Vandaag een geslaagde vaarexcursie gemaakt, waarbij speciaal gelet werd op zeearenden. Vanwege de enorme spanwijdte noemen vogelaars ze vliegende deuren. 
